LEKHRANG

शब्दांची शस्त्रं ती, कोणीही चालवावी, प्रेमाने चालली तर, सृष्टी फुलवावी… वाऱ्यासारखी मोकळी, जशी मुक्त गाणी, कधी वज्राहून कठोर, कधी सोज्वळ पानी… शब्दांनी बांधलेले, जग किती सुंदर, पण ह्याच शब्दांनी, होई जखमी अंतर… कधी स्पर्श जाहला, ओलावा अश्रूंचा, कधी पेटते मनी, ज्वाला अन्यायाची… एखादा शब्द उगाच, आयुष्यभर बोचतो, एखादा शब्द असा, की जीव सावरतो… शब्द ही संपत्ती, तुला देऊनी गेली, तू शस्त्र कर की स्नेह, निवड तुझीच केली…

छावा तो सिंहाचा, तेजाने उजळला, स्वराज्य राखाया, रणात उभा राहिला! धर्माच्या जोतीने, सत्य तो जाणतो, आयुष्य समर्पुनी, ध्येय ते साधतो! छावा तो पराक्रमी, शत्रूही थरथरला, रणभूमीच्या गजरी, काळही मागे पळला! संगतीस मावळे, निश्चय अढळला, सिंहगर्जना होती, गडगडाट उठला! छावा तो ज्ञानी, मंत्रज्ञ, कुशाग्र बुद्धिमान, शब्दात धार होती, शब्देही तेजस्वान! ध्यानात विराट, त्यागी व्रतस्थ, स्वराज्याचे दीप, अखंड ते प्रस्थ! छावा तो संभाजी, इतिहास झळाळला, रक्ताच्या साक्षीने, महाराष्ट्र सजला! शौर्याचा पुतळा, अभिमान दुर्मीळ, छत्रपतींचा वारसा, तेजाने निर्मळ! छावा, तू अमर, रणधुमाळीत जीवंत, तुझ्या पराक्रमाने, इतिहास स्वर्णमय दंत! स्मृतीत तू आहेस, काळही निःशब्द, मराठ्यांच्या मनी, तूच प्रकाशदीप!

  सिंह गरजला गडांवरुनी, रणसंग्राम तापला, शत्रूंच्या त्या छावण्यांवर, मृत्युचा ध्वज लावला! सिंहासनाचा योग्य वारस, वज्राहुनी कठीण, रणांगणी तो सिंह थोर, तेजाने अग्नीप्रखर! शत्रूची सत्ता थरथरली, काळाने केला नाच, रणधुमाळी पेटली अन्, फडकली भगवी कांच! मरणालाही लाजवेल, तो पराक्रम गाजला, स्वाभिमानी रक्ताने, इतिहास लिहिला! बापाने गड जिंकले, तर पुत्राने मनं जिंकली, स्वातंत्र्याची मशाल सांभाजीनं जागवली! छत्रपती असतो जर, उभा या काळात, सांभाजीराजांचा महिमा, वाढला असता गगनात! हृदयात माया, पराक्रम भुजेत, शिवरायांचा वारस, तेजाने दैवत! मरणालाही झुकवणारा, सिंह गर्जना गाजला, शंभू राजे अमर झाले, इतिहास तो बोलला!

ही माती शौर्याची, ही माती भक्तीची, हीच रणधुरंधर, हीच प्रेमशक्तीची! गर्जितो इतिहास, हीच गाथा बोलते, मराठी रक्तात ज्वालांचे बीज पेरते! शूर शिवरायांचे, तेज संभाजीरायांचे, हर हर महादेवाच्या गर्जनेत नांदते! तुकाराम, ज्ञानोबा, संतांची ही रे माती, हरीचा गजर येथे अजुनी नांदती! बाजींची धडाडी, तान्हाजींची तलवार, ही माती साक्षी, शत्रूला पाडले फार! माणुसकीचे पूजन, भक्तीचा सन्मान, या भूमीत नांदे अमर तेजाचे गान! आम्ही मावळे तुझे, आम्ही लेकरं तुझी, शपथ मराठी माती, तुझी शान जपायची! हीच धरती आमुची, हीच परमसत्ता, जय जय महाराष्ट्र, जय जय मराठीरक्ता!

तुझे डोळे चंद्रकळा, मंद मंद ते हासती, सुगंधी त्या चाफ्यावाणी, धुंद साऱ्या वाटती. तुझी चाल ती सायंसावली, मंद वाऱ्याची गाणी, तुझ्या साजिर्या बोलण्यातूनी, गूंजती प्रेम कहाणी. गोरीपान तव गालांवरी, लाज चांदण्याची पडते, सुरम्य तव सोबतीसाठी, मन प्रीतीचे जडते. साधेपणात तुझ्या दडले, रूप हिरव्या वेलीचे, कधी ऊन, कधी सावली, स्पर्श तुझ्या गार वाऱ्याचे. तूच माझी कल्पवृक्ष छाया, तूच माझे आभाळ, तुझ्या स्पर्शात जगण्याला, लागो गोड सा बहाल. माझ्या ओठी शब्द तुझेच, माझ्या हृदयी तुज जागी, प्रेमाच्या या पावसात, दे तुझा हात मज सखी!

एकांताच्या अंधारात माझे अंतरंग हरवले, स्मृतींच्या सावल्यांत मन स्वप्नांतून भरकटले. एकाकी वाटेवरती एकच सोबती, निरव श्वासांच्या संगती, एकाकीपणाची प्रीती. शब्दांमध्ये विरघळले शून्यातले तुकडे, शब्दही बोलले नाहीत, श्वासही थांबले. एकांताची सरिता वाहे, अश्रूंच्या किनाऱ्यावर, शांततेच्या सूरांत गुंफला, हृदयाचा गहिवर. दुःखाच्या पावसात माझे मन भिजत गेले, अश्रूंच्या थेंबांवर माझे हसूही हरवले. संधिप्रकाशी स्वप्नांचे तुकडे जुळवीत आहे, एकांताच्या मिठीतच मी स्वतःला सापडत आहे.

थकलेला तो एकटा, विचारांच्या गर्तेत, स्वप्नांची राख झाली, जळून त्या तेजात. हातात कलम, पण शब्द गहाण, पावलांवर बेड्या, मनात तुफान. वाऱ्याच्या दिशेने वाहतच गेला, समाजाच्या रेषांत अडकून ठेपला. स्वतःच्या स्वप्नांना दूर ढकलून, परक्यांच्या नजरेत गढूळ ठरला. मनात पेटले होते तेजस्वी दिवे, पण काळाने त्यांना विझवले हळवे. आसवे गिळून तो हसतो उगाच, पण आतल्या वेदना ओरडतात काच.

 धगधगती ज्वाला उठती, प्रज्वलित त्या फुलत्या, दहन होई सर्व दोष, हर्ष सरे दुःखाच्या! पंचमहाभूते नाचती, मंत्र गजर तो दाटला, रंगांच्या त्या वर्षावाने, आनंद सारा सांडला! धूळवडीच्या सकळ क्षणी, रंग जाहले इंद्रधनू, गुलालाच्या त्या स्पर्शाने, विरघळले सर्व मनू! भाव स्नेह अन् प्रेम गहिरे, हास्य हास्य लय दाटे, जग उजळे रंगोत्सवाने, सुख सिंधू मनी लाटे! शिशिर गेला, वसंत हसला, फुलांवरी ती मोहरली, होळीच्या त्या ज्वाळेमध्ये, काळोखी सारी हरली!

जळणाऱ्या लाकडांची सावली लांबते, धगधगत अंगार काळजाला भिडते. स्मशानवाटेवर पावलांचा ठसा, निरोपाचा धूर नभाला भिडसा. आग ताटातूट जाळून टाकते, पण स्मृती मात्र राखेत उरते. जिथे उभा जन्म उधळून गेला, तिथे मातीशी संवाद विरला. हा प्रवास शेवटचा, तरीही अर्धवट, आकाश ओथंबून बरसेल थोडक्यात. क्षणभर उठेल धुराचा जथ्था, आणि उरेल राख - शांत, निश्चल, निष्ठा. सरण पेटले तरी शब्द धगधगतात, अस्थींपलीकडेही तेच उरतात!

 कृष्ण... कृष्ण... कृष्ण... कृष्ण मनी... कृष्ण गती... कृष्ण भक्ती... कृष्ण शक्ति... कृष्ण गूढ... कृष्ण साक्षी... कृष्ण गीत... कृष्ण भाषा... कृष्ण दूर... कृष्ण पास... कृष्ण गूंज... कृष्ण तास... कृष्ण नाद... कृष्ण वेद... कृष्ण प्रेम... कृष्ण छेद... कृष्ण राधा... कृष्ण लीला... कृष्ण मुक्ती... कृष्ण धीरा... कृष्ण माया... कृष्ण छाया... कृष्ण सत्य... कृष्ण काया... कृष्ण, कृष्ण, कृष्ण... हृदयात माझ्या कृष्ण...!

  तू चंद्राची शीतल छाया, तू सूर्यानं दिला उजाळा। तू वाऱ्याची मृदुशी झुळूक, तू स्वप्नांचा गंध गोळा।।१।। तुझ्या हसण्याची मोहक लय, साजणी, सूर लावते ग। तू बासरीचा गोड स्वर, सुखवतो अंतरी मला।।२।। तू दर्याचा लाटेसारखी, मनभर येसी खेळाया। तू गुलाबाच्या पाकळीसंगे, सुगंध वाहशी गगनाया।।३।। माझ्या जीवनसंगीताची, तूच स्वरभारित गीता। साजणी, तूच माझ्या लेखी, साजिरी, सुंदर कविता।।४।।

  गंधात नाहते मंद वारे, मोगरा बोलतो सुगंध दरवळता उरात, स्वप्न फुलतो चंद्राच्या साक्षीला उघडती पाकळ्या गुपित स्पर्शाचे नभात रंग उमलतो निवांत क्षणांना सुवासाची साथ येई मनाच्या पायघड्या हळूच गारवा झुलवतो फुलावरी कोसळती दवबिंदू श्वासांचे नकळत आठवांचा किनारा हलवतो वाऱ्याच्या तालावर झुलते मंद हास्य प्रत्येक थेंबात भावनेचा सूर सजतो जग हे क्षणिक, पण गंध अमर राहतो मोगऱ्यासारखा प्रेम शाश्वत उमलतो