Skip to main content

सखी


तुझे डोळे चंद्रकळा, मंद मंद ते हासती,

सुगंधी त्या चाफ्यावाणी, धुंद साऱ्या वाटती.


तुझी चाल ती सायंसावली, मंद वाऱ्याची गाणी,

तुझ्या साजिर्या बोलण्यातूनी, गूंजती प्रेम कहाणी.


गोरीपान तव गालांवरी, लाज चांदण्याची पडते,

सुरम्य तव सोबतीसाठी, मन प्रीतीचे जडते.


साधेपणात तुझ्या दडले, रूप हिरव्या वेलीचे,

कधी ऊन, कधी सावली, स्पर्श तुझ्या गार वाऱ्याचे.


तूच माझी कल्पवृक्ष छाया, तूच माझे आभाळ,

तुझ्या स्पर्शात जगण्याला, लागो गोड सा बहाल.


माझ्या ओठी शब्द तुझेच, माझ्या हृदयी तुज जागी,

प्रेमाच्या या पावसात, दे तुझा हात मज सखी!

Comments

Popular posts from this blog

तु

 तुझ्या आठवांनी झोप चोरली, ही रात्र का संपत नाही, मी मनात बोलतो तुझ्याशी, पण तुझं उत्तर का येत नाही. तुझी चाहूल लागते, आणि हवा गोंजारते काही, मी डोळे मिटतो सावकाश, पण स्वप्नात तू दिसतच नाही. तुझं नाव लिहायचं, हात थरथरतो का कुणास ठाऊक, मी आकाशात शोधतो तुला, पण तारा सुद्धा ओळखत नाही. तुझ्या सुगंधात हरवायचं, हे मन रोज ठरवतं, पण दरवेळी त्या वाऱ्याला तुझं ठिकाण सापडतच नाही. तुझं नाव लिहिलं तरी, शब्द का जळत जातात, मी मनात ओतलं पाणी, ते डोळ्यातून का वाहतं. हे असं चालूच राहिलं तर, शब्दही दमून जातील, पण मी तुझीच वाट पाहत कविताच होत जाईन.

सखे साजणी

  सखे साजणी, तू सवय झाली, उगाच मनास भुलवू नको, गेल्या गगनी या सावल्या जरी, पावसास वेडावू नको.. तुझ्या सहवासी मंद वारे, पारिजातही फुलला गडे, स्मरते मजला बोल तुझे ते, पायवाटही खुलली गडे! सांज सभोती झुळूक हलकी, तुझीच चाहूल लागली जशी, स्वप्नांमध्येही तूच यावी, सावली झालीस जशी! मज दूर जाऊ नकोस गं आता, सोसत नाही विरहाचे वारे, सखे साजणी, तू सवय झाली, राहशील ना तू माझ्याच द्वारे?

....

       तुझ्या निरागस हसण्यात मी भान हरपून बसतो,  तुझ्या पाऊलखुणात मी  हळवीशी वाट शोधत असतो. तुझा शब्द छोटा का होईना,  माझ्या हृदयात घर करून असतो,  प्रयत्न का होईना, पण तुझे इवलेसे मन जपत असतो. निशब्द असलो तरी, तुझ्या अखंड बडबडीत शब्द सुचवत असतो,  अबोल भावना का होईना, तुझ्या शब्दात जाणवत असतो....