एकांत

एकांताच्या अंधारात माझे अंतरंग हरवले,

स्मृतींच्या सावल्यांत मन स्वप्नांतून भरकटले.

एकाकी वाटेवरती एकच सोबती,

निरव श्वासांच्या संगती, एकाकीपणाची प्रीती.

शब्दांमध्ये विरघळले शून्यातले तुकडे,

शब्दही बोलले नाहीत, श्वासही थांबले.

एकांताची सरिता वाहे, अश्रूंच्या किनाऱ्यावर,

शांततेच्या सूरांत गुंफला, हृदयाचा गहिवर.

दुःखाच्या पावसात माझे मन भिजत गेले,

अश्रूंच्या थेंबांवर माझे हसूही हरवले.

संधिप्रकाशी स्वप्नांचे तुकडे जुळवीत आहे,

एकांताच्या मिठीतच मी स्वतःला सापडत आहे.

Comments

तु

तुझ्या आठवांनी झोप चोरली, ही रात्र का संपत नाही, मी मनात बोलतो तुझ्याशी, पण तुझं उत्तर का येत नाही. तुझी चाहूल लागते, आणि हवा गोंजारते काही, मी डोळे मिटतो सावकाश, पण स्वप्नात तू दिसतच नाही. तुझं नाव लिहायचं, हात थरथरतो का कुणास ठाऊक, मी आकाशात शोधतो तुला, पण तारा सुद्धा ओळखत नाही. तुझ्या सुगंधात हरवायचं, हे मन रोज ठरवतं, पण दरवेळी त्या वाऱ्याला तुझं ठिकाण सापडतच नाही. तुझं नाव लिहिलं तरी, शब्द का जळत जातात, मी मनात ओतलं पाणी, ते डोळ्यातून का वाहतं. हे असं चालूच राहिलं तर, शब्दही दमून जातील, पण मी तुझीच वाट पाहत कविताच होत जाईन.

सखे साजणी

सखे साजणी, तू सवय झाली, उगाच मनास भुलवू नको, गेल्या गगनी या सावल्या जरी, पावसास वेडावू नको.. तुझ्या सहवासी मंद वारे, पारिजातही फुलला गडे, स्मरते मजला बोल तुझे ते, पायवाटही खुलली गडे! सांज सभोती झुळूक हलकी, तुझीच चाहूल लागली जशी, स्वप्नांमध्येही तूच यावी, सावली झालीस जशी! मज दूर जाऊ नकोस गं आता, सोसत नाही विरहाचे वारे, सखे साजणी, तू सवय झाली, राहशील ना तू माझ्याच द्वारे?

....

तुझ्या निरागस हसण्यात मी भान हरपून बसतो, तुझ्या पाऊलखुणात मी हळवीशी वाट शोधत असतो. तुझा शब्द छोटा का होईना, माझ्या हृदयात घर करून असतो, प्रयत्न का होईना, पण तुझे इवलेसे मन जपत असतो. निशब्द असलो तरी, तुझ्या अखंड बडबडीत शब्द सुचवत असतो, अबोल भावना का होईना, तुझ्या शब्दात जाणवत असतो....

LEKHRANG

Search This Blog