स्मृतींच्या सावल्यांत मन स्वप्नांतून भरकटले.
एकाकी वाटेवरती एकच सोबती,
निरव श्वासांच्या संगती, एकाकीपणाची प्रीती.
शब्दांमध्ये विरघळले शून्यातले तुकडे,
शब्दही बोलले नाहीत, श्वासही थांबले.
एकांताची सरिता वाहे, अश्रूंच्या किनाऱ्यावर,
शांततेच्या सूरांत गुंफला, हृदयाचा गहिवर.
दुःखाच्या पावसात माझे मन भिजत गेले,
अश्रूंच्या थेंबांवर माझे हसूही हरवले.
संधिप्रकाशी स्वप्नांचे तुकडे जुळवीत आहे,
एकांताच्या मिठीतच मी स्वतःला सापडत आहे.
Comments
Post a Comment