स्वप्नांचा अंतःकरणी सांडलेला किनारा

थकलेला तो एकटा, विचारांच्या गर्तेत,

स्वप्नांची राख झाली, जळून त्या तेजात.

हातात कलम, पण शब्द गहाण,

पावलांवर बेड्या, मनात तुफान.

वाऱ्याच्या दिशेने वाहतच गेला,

समाजाच्या रेषांत अडकून ठेपला.

स्वतःच्या स्वप्नांना दूर ढकलून,

परक्यांच्या नजरेत गढूळ ठरला.

मनात पेटले होते तेजस्वी दिवे,

पण काळाने त्यांना विझवले हळवे.

आसवे गिळून तो हसतो उगाच,

पण आतल्या वेदना ओरडतात काच.

Comments

तु

तुझ्या आठवांनी झोप चोरली, ही रात्र का संपत नाही, मी मनात बोलतो तुझ्याशी, पण तुझं उत्तर का येत नाही. तुझी चाहूल लागते, आणि हवा गोंजारते काही, मी डोळे मिटतो सावकाश, पण स्वप्नात तू दिसतच नाही. तुझं नाव लिहायचं, हात थरथरतो का कुणास ठाऊक, मी आकाशात शोधतो तुला, पण तारा सुद्धा ओळखत नाही. तुझ्या सुगंधात हरवायचं, हे मन रोज ठरवतं, पण दरवेळी त्या वाऱ्याला तुझं ठिकाण सापडतच नाही. तुझं नाव लिहिलं तरी, शब्द का जळत जातात, मी मनात ओतलं पाणी, ते डोळ्यातून का वाहतं. हे असं चालूच राहिलं तर, शब्दही दमून जातील, पण मी तुझीच वाट पाहत कविताच होत जाईन.

सखे साजणी

सखे साजणी, तू सवय झाली, उगाच मनास भुलवू नको, गेल्या गगनी या सावल्या जरी, पावसास वेडावू नको.. तुझ्या सहवासी मंद वारे, पारिजातही फुलला गडे, स्मरते मजला बोल तुझे ते, पायवाटही खुलली गडे! सांज सभोती झुळूक हलकी, तुझीच चाहूल लागली जशी, स्वप्नांमध्येही तूच यावी, सावली झालीस जशी! मज दूर जाऊ नकोस गं आता, सोसत नाही विरहाचे वारे, सखे साजणी, तू सवय झाली, राहशील ना तू माझ्याच द्वारे?

....

तुझ्या निरागस हसण्यात मी भान हरपून बसतो, तुझ्या पाऊलखुणात मी हळवीशी वाट शोधत असतो. तुझा शब्द छोटा का होईना, माझ्या हृदयात घर करून असतो, प्रयत्न का होईना, पण तुझे इवलेसे मन जपत असतो. निशब्द असलो तरी, तुझ्या अखंड बडबडीत शब्द सुचवत असतो, अबोल भावना का होईना, तुझ्या शब्दात जाणवत असतो....

LEKHRANG

Search This Blog