स्वप्नांचा अंतःकरणी सांडलेला किनारा

थकलेला तो एकटा, विचारांच्या गर्तेत,

स्वप्नांची राख झाली, जळून त्या तेजात.

हातात कलम, पण शब्द गहाण,

पावलांवर बेड्या, मनात तुफान.

वाऱ्याच्या दिशेने वाहतच गेला,

समाजाच्या रेषांत अडकून ठेपला.

स्वतःच्या स्वप्नांना दूर ढकलून,

परक्यांच्या नजरेत गढूळ ठरला.

मनात पेटले होते तेजस्वी दिवे,

पण काळाने त्यांना विझवले हळवे.

आसवे गिळून तो हसतो उगाच,

पण आतल्या वेदना ओरडतात काच.