तुझ्या आठवांनी झोप चोरली, ही रात्र का संपत नाही, मी मनात बोलतो तुझ्याशी, पण तुझं उत्तर का येत नाही. तुझी चाहूल लागते, आणि हवा गोंजारते काही, मी डोळे मिटतो सावकाश, पण स्वप्नात तू दिसतच नाही. तुझं नाव लिहायचं, हात थरथरतो का कुणास ठाऊक, मी आकाशात शोधतो तुला, पण तारा सुद्धा ओळखत नाही. तुझ्या सुगंधात हरवायचं, हे मन रोज ठरवतं, पण दरवेळी त्या वाऱ्याला तुझं ठिकाण सापडतच नाही. तुझं नाव लिहिलं तरी, शब्द का जळत जातात, मी मनात ओतलं पाणी, ते डोळ्यातून का वाहतं. हे असं चालूच राहिलं तर, शब्दही दमून जातील, पण मी तुझीच वाट पाहत कविताच होत जाईन.
तुला पाहिलं अन् विरहाचं कारण कळेना, स्वतःच्या श्वासाचं वजन कळेना. तुझं नाव घेताना शब्द थबकतो ओठांवर, अन् का कोण जाणे, त्या गोड गूढाचं स्पष्टीकरण कळेना. तू दूर आहेस, हे सत्य मला झोपवत नाही, स्वप्नात येशील, असं म्हणावं की नको,याचं उत्तर कळेना. प्रेम असावं तर असं, झुळूक असावी जशी, सुगंध वाटावा पण स्पर्शाचंही स्पष्टीकरण कळेना. सांभाळावं हळूच, असं नातं आहे आपलं, जे मोडेल शब्दांनं, पण मौनानं त्याचं पतन कळेना.