सरणावर

जळणाऱ्या लाकडांची सावली लांबते,

धगधगत अंगार काळजाला भिडते.

स्मशानवाटेवर पावलांचा ठसा,

निरोपाचा धूर नभाला भिडसा.

आग ताटातूट जाळून टाकते,

पण स्मृती मात्र राखेत उरते.

जिथे उभा जन्म उधळून गेला,

तिथे मातीशी संवाद विरला.

हा प्रवास शेवटचा, तरीही अर्धवट,

आकाश ओथंबून बरसेल थोडक्यात.

क्षणभर उठेल धुराचा जथ्था,

आणि उरेल राख - शांत, निश्चल, निष्ठा.

सरण पेटले तरी शब्द धगधगतात,

अस्थींपलीकडेही तेच उरतात!