सावर या बटांना, उगाच नको छळूस,
हवा जरा वेडीच आहे आधीपासून,
आणि तुला माहितेय ना,
मी तसाच गुंततो पटकन...
तू केस मागे सारतेस,
आणि रात्र पुढे सरकते,
क्षणभर वाटतं, संपलीच काय?
पण नाही...!
तू हसतेस, अन सगळं पुन्हा सुरू होते!
हे बघ, तुला हसू अनावर होणार असेल,
तर आधी सांग,
मी डोळे झाकून बसतो,
कारण त्या हसण्यात
हरवायची सवय झालीये मला...
आणि हे केस,
असं मोकळं सोडू नकोस,
तुझ्या पापण्यांआड काहीतरी चमकतंय,
ते चंद्र आहे का? की मीच?
सावर या बटाना, आधी हे तरी कळू दे!
Comments
Post a Comment