शब्द वाहिले ओठांतुनी, जणु निघाले गंगेचे पाणी,
भावविवश त्या धारा होती, मूक समर्पण एक कहाणी।
मनगट थरथरुनी म्हणाले, “थांब अजुनी, ना बोल लपविले”,
पण अंतःकरण दाटुनिया, ते शब्द नकळत वाहिले।
नजरेतून अर्थ उभा, स्पर्शावाचून संवाद झाला,
निशब्द प्रेमाचे नाते, हळुवार निखळ आविष्क झाला।
शब्द नव्हते रे केवळ शब्द, ते स्पंदन होती आर्त जिवाला,
त्या एका क्षणी काळ थबकला, नि अंतर्मन पूर्ण उजळला।
वाहून गेले संकोच सारे, उरली एक निशब्द गुंफण,
भावनांचे ते बंधन सुंदर, मुक्त हृदयी सौम्य शरण।
शब्द वाहिले, पण थांबले ना; गीत ठरले जीवनगाणी,
मौनामधल्या ओळींनी मग, रचली नवी प्रेमकहाणी।
कितीदा तुझी आठवण आली, नि शब्द पुन्हा वाहत गेले,
तुझ्या स्मृतींच्या सागराला, माझे अश्रू सामोरे गेले।
Comments
Post a Comment